Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ...

Ευτυχώς η εθνική Ελλάδος νίκησε χθες στο Ηράκλειο, με συνέπεια να διώξει αρκετά το άγχος, να ανασυγκροτηθεί και να αναθερμάνει το ενδιαφέρον του κόσμου. Είναι λοιπόν μια πολύ καλή ευκαιρία, δεδομένου ότι δεν ¨κράζουμε¨ για κάποια αποτυχία, να βάλουμε ορισμένα πράγματα στη θέση τους.
Δεν είμαστε (ούτε εμείς στην εκπομπή ούτε εσείς που πιθανώς συμφωνείτε μαζί μας)κομπλεξικοί που θεωρούμε την εθνική Ελλάδος σάκο του μποξ, πάνω στον οποίο ξεσπάμε για τη μιζέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ούτε πιστέψαμε μετά το Euro του 2004 ότι γίναμε κάποια υπερδύναμη. Ο υπέρμετρος ενθουσιασμός δε για εκείνη την επιτυχία ήταν λογικός για ένα παιδί (γιατί παιδιά ήμασταν) 15 χρονών, που το μόνο σπουδαίο που είχε ζήσει ήταν μια πορεία στους 8 του Champions League από την ομάδα του. Ήταν ένα επίτευγμα για το οποίο είμαστε περήφανοι και ευγνώμονες, και υπάρχει για να αποδεικνύει το τιτανομέγιστο αρχαιοελληνικό ρητό Impossible is nothing (αρχαίο πνεύμα αθάνατο)...
Από την άλλη ωστόσο, ποτέ δεν πήγαμε με το ρεύμα του καθωσπρεπισμού που κυριαρχεί στα ελληνικά Μ.Μ.Ε. Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να αποδείξουν το αντίθετο, η εθνική Ελλάδος δεν είναι αυτή που πρέπει. Δεν απαιτούμε να παίζει υπερηχητικό, ούτε καν όμορφο ποδόσφαιρο. Αλλά απαιτούμε να μας προκαλεί το ενδιαφέρον, αφού είναι μια ομάδα για όλους τους Έλληνες, η μοναδική που τους κρατάει ενωμένους σε θέματα ποδοσφαίρου. Αν ο Έλληνας έχει σιχαθεί να βλέπει το Χαριστέα και το Μπασινά, ας βγουν από την ενδεκάδα. Την πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ μπορεί να τη δώσει κι ο Τζιόλης, ο Σαμαράς, ο Σαλπιγγίδης, ο Νίνης, ακόμα κι ο Κουτσιανικούλης κι ο Μάκος. Αν δεν κερδίσουμε το Euro και πάλι ή το Μουντιάλ δεν πειράζει, ξέρουμε ότι δε μπορεί να γίνει. Αν ο Έλληνας έχει μπουχτήσει να βλέπει ταμπούρι, άμυνα και γιόμες, σεβάσου τον. Μην παίζεις με 3-6-1. Ομάδες επιπέδου Ισραήλ και κάτω, μπορείς να τις πατήσεις (όχι απλά να κερδίσεις) και με 3 επιθετικούς.
Δεν είναι επιτυχία όταν ο Χαριστέας καταφέρνει να στοπάρει 2 φορές τη μπάλα σε έναν αγώνα και να σουτάρει τρεις. Δηλαδή ένας παίκτης με παιχνίδια στα πόδια του (λαμπρό παράδειγμα ο χθεσινός Σαλπιγγίδης) τι θα κάνει; Δεν είναι επιτυχία να μη μπορείς να βάλεις τη μπάλα στο πλεχτό παρά μόνο με στημένα. Δεν είναι επιτυχία να κάνει το αριστερό μπακ (Τοροσίδης) τρεις κούρσες και μετά τίποτα. Αν έπαιζε ο Τοροσίδης δεξιά που είναι η φυσική του θέση, θα τον συγκρίναμε με τον Μαικόν;
Tέλος, μια κουβέντα για τον Ότο Ρεχάγκελ. Και σε αυτόν, όπως και στην εθνική ομάδα, χρωστάμε τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου (και όχι του ελληνικού αθλητισμού, όπως γραφικά σημειώνουν μερικοί). Αυτό δε σημαίνει ότι ο Γερμανός δεν κάνει λάθη. Τα λάθη αυτά, δε στοιχίζουν βαθμούς ή προκρίσεις (πέραν του Παγκοσμίου ΚΥπέλλου του 2006). Στοιχίζουν όμως φιλάθλους, αφού η εθνική γίνεται όλο και πιο αντιεμπορική, όλο και πιο αδιάφορη. Και είναι κρίμα για μια ομάδα που έδωσε τόσο μεγάλη χαρά. Αν ο Καπέλο, ο Λίπι και ο Ντελ Μπόσκε είναι άξιοι κριτικής, τότε είναι και ο Ρεχάγκελ. Χρέος μας σαν αθλητική εκπομπή, είναι να την ασκούμε.
Στηρίζουμε, αγαπάμε και σεβόμαστε την εθνική. Δεν είναι ώρα να μας σεβαστεί κι εκείνη;

5 σχόλια:

  1. Καλως σας βρήκα.
    Συμφωνώ με οσα γράφετε εδω μα θέλω να πώ οτι δυστυχώς υπήρχαν κι ισως ακόμα υπάρχουνέλληνες φίλαθλοι που πίστεψαν οτι γίναμε σούπερ μπαλλαδοροχώρα.
    Πρώτα απ όλα το πίστεψαν αυτο οι γκαγκάτσηδες και είδαμε τα επόμενα τρία χρόνια το χάλι του πρωταθλήματος.
    Οχι οτι τωρα εχει φτιάξει αλλα κάπως καλύτερα ειναι απο οτι ηταν αμέσως μετά το EURO2004.
    Μην ξεχνάμε και τις ελάχιστες καλές παρουσίες στα ευρωπαϊκά κύπελλα.
    Ειδικά ο -μόνιμος- πρωταθλητής ήταν μόνιμα στην καρπαζιά. Και οι υπόλοιποι οχι καλά, με τον Παναθηναϊκός σαφώς κάπως καλύτερα.
    Λείπει το φρέσκο αίμα απο την εθνική ποδοσαφίρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φιλε Τζονι,θα συμφωνησω μαζι σου....
    Το μεγαλο προβλημα της εθνικης ειναι η απουσια νεων παιχτων,αφθαρτων,που θα κερδισουν παλι το ποδοσφαιρικο κοινο...Θελω να ελπιζω οτι του χρονου η Ελλαδα θα δωσει το παρον στα τελικα της Ν. Αφρικης και εκει θα ερθει το πληρωμα του χρονου για πολλους παιχτες,οπως ο Δελλας,ο Χαλκιας,Ο Μπασινας,ο Καραγκουνης,ο Πατσατζογλου...
    Ετσι θα ανοιξει ο δρομος για τους πολλα υποσχομενους Νινη,Κουτσιανικουλη,Μακο,Γ. Παπαδοπουλο,Παπασταθοπουλο,Τζορβα και πολλα αλλα παιδια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φίλε tzonako θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Εδώ την επιτυχία της εθνικής εκμεταλλεύτηκαν από πολιτικούς μέχρι παπάδες, ο Γκαγκάτσης θα έμενε στην απ' έξω...
    Πάντως πρέπει να παραδεχθούμε ότι πέρα από τους φιλάθλους και τους γραφικούς παράγοντες, και οι ίδιοι οι παίκτες την είδαν σούπερ μπαλαδόροι. Κυργιάκος, Κατσουράνης, Καραγκούνης, Μπασινάς, Χαριστέας και άλλοι ακούγανε ελληνικό πρωτάθλημα και βγάζανε σπυριά, ακόμα και με καλά λεφτά. Είδες τώρα με πόση χαρά επιστρέφουν. Πού ήταν αυτοί (και πού είναι) για να ανεβάσουν το ελληνικό πρωτάθλημα, και τι μήνυμα στέλνουν στο εξωτερικό γι' αυτό? Είναι δυνατόν να σνομπάρει ένας Σαμαράς την Ελλάδα? Και πού να δεις Νίνηδες, Κουτσιανικούληδες, Τοροσίδηδες κλπ στο μέλλον, άμα ακουστούν στο εξωτερικό. Σούπερ ντίβες θα γίνουνε.
    Το μόνο καλό είναι ότι πλέον ο γαύρος και ο βάζελος κάνουν αρκετά επαγγελματικές κινήσεις (φταίει πολύ ο πολυμετοχικός σ αυτό), και κανείς δεν περιμένει Γκαγκάτσηδες, Πιλάβιους, Καραμανλήδες να φτιάξουν το πρωτάθλημα.
    Γενικά σ' αυτά που λες, δυστυχώς, έχεις απόλυτο δίκιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιαννη,δεν νομιζω οτι οι Ελληνες παιχτες σνομπαραν το ελληνικο πρωταθλημα...Πολυ απλα τους εγιναν προσφορες απο ξενους συλλογους και,για μενα,ορθως τις αποδεχθηναν...Και πολυ σωστα,οσο αντεξαν εμειναν στο εξωτερικο...Παρατηρησε οτι και σε αλλα πρωταθληματα,ιδιας δυναμικοτητας με το ελληνικο,τα πρωτοκλασατα ονοματα,με την πρωτη ευκαιρια φευγουν...Ακομα και στη Γαλλια,οι παιχτες που αγωνιζονται στην εθνικη εχουν φυγει απο το championnat!Σκεψου παιχτες οπως οι Ριμπερι,Ανρι,Ανελκα,Εβρα,Νασρι και αλλους!Μονο ο Μπενζεμα εχει μεινει στη Λιον αλλα και αυτος ειναι με τις βαλιτσες στο χερι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σκέψου πού μεταγράφηκαν οι ξένοι που λες, Νίκο, και που οι δικοί μας. Ούτε αναλογικά αν το πάρεις δεν αξίζει, τους εαυτούς τους αδίκησαν. Μαγιόρκα, Φρανκφούρτη, Μπόχουμ, Πόρτσμουθ, Διναμό Κιέβου, Άγιαξ (πλέον) και Μπενφικα (τότε) δεν άξιζαν παραπάνω από ΠΑΟ και Ολυμπιακό. Απλά το να φύγεις στο εξωτερικό είναι μια αρρωστημένη λογική, όμοια με εκείνη που λέει ότι κάθε ελληνόπουλο πρέπει να γίνει γιατρός ή δικηγόρος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή