Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

AΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΓΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ...

Σάββατο και Τετάρτη έρχονται τα ματς των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Θα ξεφύγουμε λίγο από τη μιζέρια του ελληνικού πρωταθλήματος. Επειδή λοιπόν οι εθνικές ομάδες αντιπροσωπεύουν πάντα μία αγωνιστική φιλοσοφία, και επειδή πάντα θαύμαζα τις ομάδες που παίζουν καλή άμυνα (κι όχι ταμπούρι, όπως επιμένουν ορισμένοι γραφικοί) επιχειρώ να αναλύσω δύο τρόπους παιχνιδιού και άμυνας που εγώ θεωρώ αντιπροσωπευτικούς του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Εκείνον της εθνικής Αγγλίας του Καπέλο, και εκείνον της εθνικής Ιταλίας του Λίπι. Ξεκινάω με την Αγγλία ενώ δεσμεύομαι ότι θα υπάρξει και αντίστοιχο άρθρο για την Ιταλία την Τρίτη. Προτείνω σε όλους να παρακολουθήσετε τις δύο ομάδες αφού πέραν των άλλων, ο τρόπος παιχνιδιού τους επικρατεί και στο Champions League, οπότε θα μπορέσετε να βγάλετε συμπεράσματα.

Πρώτη παρατήρηση λοιπόν είναι ότι πλέον η υπομονετική και οργανωμένη επίθεση έχει πεθάνει και το 80% των ομάδων βασίζονται στην αντεπίθεση για να σκοράρουν. Κάτι που είναι λογικό, αφού όταν αναπτύσεσαι με πολλές πάσες, παρ' όλο που προλαβαίνεις να ανεβάσεις παίκτες στην επίθεση, επιτρέπεις και στον αντίπαλο να κλείσει την άμυνά του. Άρα χτυπάμε στην αντεπίθεση για να βρούμε τον αντίπαλο ανοχύρωτο. Τώρα, το πού ξεκινάει η αντεπίθεση, είναι άλλο θέμα και εξαρτάται από το πόσο ψηλά πιέζει η ομάδα.

Η Αγγλία, όπως και όλες οι ομάδες του Καπέλο, αμύνεται πολύ χαμηλά, ενώ η πίεση ασκείται έξω από τη μεγάλη της περιοχή. Θυμίζει την αποκλεισθείσα Ίντερ, με την πολυπρόσωπη άμυνα. Αυτό από τη μία μειώνει τις πιθανότητες να βγει μία επικίνδυνη κάθετη πάσα, ενώ από την άλλη οι σέντρες καθαρίζονται από την αεροπορία ή από έναν καλό πορτιέρο. Από την άλλη όμως, επειδή πολλοί αντίπαλοι ανεβαίνουν στην επίθεση, όσοι αμύνονται αναγκάζονται να πιάσουν ένα παίκτη, και δε μπορούν να κάνουν παγίδες ή νταμπλ τιμ. Και εκεί έρχεται η θεία τιμωρία. Όταν ο αντίπαλος μπορεί να σουτάρει από τη μύτη της βελόνας (Ιμπραίμοβιτς, Τσάβι κλπ) ή όταν μπορεί να ξεφύγει από τον προσωπικό του φρουρό εύκολα για πλασέ ή κεφαλιά τελειώνει η ιστορία. Κι επειδή οι γραμμές της άμυνας είναι κοντά μεταξύ τους και στο τέρμα, δεν υπάρχει περιθώριο αλληλοκάλυψης σε βάθος. Άπαξ και περάσουνε, είναι φάτσα με τον δύσμοιρο τερματοφύλακα. Θυμίζω ότι έτσι μπήκαν τα γκολ της Manchester Utd με την Inter, ενώ τέτοια ήταν τα γκολ που έφαγε η ίδια η Εθνική Αγγλίας στο φιλικό με την Ισπανία. Άσε που όταν υπάρχουν πολλά άτομα πίσω, συχνά από το συνωστισμό επικρατεί πανικός, η μπάλα απομακρύνεται όπως όπως και δε βγαίνει από την άμυνα με σωστές προυποθέσεις για αιφνιδιασμό.

Βεβαίως, όλα αυτά γίνονται αντιληπτά με ισχυρούς αντιπάλους, κι όχι με τις κωλοπετινίτσες των ομίλων. Με αυτές πιέζουνε ψηλά σχετικά και ρίχνουνε 3-4 τεμάχια. Για την Αγγλία συγκεκριμένα, θεωρώ ότι όσο καλούς παίκτες έχει στην άμυνα και στον άξονα, τόσες ελλείψεις έχει στα πλάγια και στην επίθεση. Αλλά Καπέλο είναι αυτός οπότε ίδωμεν... Επιστρέφουμε προσεχώς με περισσότερα...

5 σχόλια:

  1. kai meta otan lew egw sti parea mou oti o PAOK tou Santos thymizei ManUtd(glory,glory...) tou Sir kai Agglia tou Fabio, me douleuoun...:P
    akolouthontas tis epitages twn kairwn kai o PAOK sto dromo pou anoixan oi kokkinoi diaboloi kai tha doume an akolouthisei kai i e8niki Agglias...lete???!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φιλε θα συμφωνησω οτι η σωστη αμυντικη λειτουργια διαφερει απο το κατενατσιο!Επισης ισχυει οντως οτι ολες οι ομαδες,απο τον Ατλαντα Ανεμοχωριου μεχρι τη Μαντσεστερ Γιουναιτεντ,εχουν εισαγαγει στο παιχνιδι τους την εννοια της αντεπιθεσης!Αμυνονται δηλαδη μαζικα,μια αμυνα που ξεκιναει απο τον σεντερ φορ,και μολις κλεψουν την μπαλα ξεδιπλωνονται για να φτασουν στο γκολ..Κατι τετοιο δεν συμβαινει μονον οταν δυο ομαδες εχουν μεταξυ τους χαωδη διαφορα η' οταν μιλαμε για την Μπαρτσελονα και την εθνικη Ισπανιας,με το εκπληκτικο passing game,κατι που τους δινει εμφανες πλεονεκτημα στην κατοχη μπαλας!
    Αναφορικα με τον alenatore Καπελο,νομιζω οτι ηδη εχει περασει τη δικη του φιλοσοφια στην εθνικη Αγγλιας!Ομως για να γινει το μεγαλο βημα πιστευω οτι πρεπει να λυσει 2 μειζονα ζητηματα που απασχολουν τα "λιονταρια"!
    1)Το πως θα εκμεταλλευτει στο επακρο δυο απο τα καλυτερα οχταρια του παγκοσμιου ποδοσφαιρου,τον Τζεραρντ και τον Λαμπαρντ!Μονοι τους στο κεντρο δεν μπορουν να παιξουν γιατι εχουν συνηθισει να αγωνιζονται πιο πισω τους παιχτες οπως ο Μασερανο,ο Τσαμπι Αλονσο,ο Μακελελε και ο Εσιεν! Μηπως λοιπον ο δον Φαμπιο θα πρεπει να αλλαξει το συστημα της ομαδας για να χωρεσουν και οι δυο στη βασικη εντεκαδα μπροστα απο ενα αξιοπιστο αμυντικο χαφ,οπως ο Καρικ???
    2)τον παρτενερ του Ρουνει στην αγγλικη επιθεση!
    Χεσκει,Αγκμπονλαχορ,Οουεν,Κραουτς εχουν χρησιμοποιηθει κατα καιρους αλλα κανεις δεν εχει πεισει 100% τον Ιταλο coach!
    Τα παραπανω,σε συνδυασμο με τους μετριους πορτιερο(Φοστερ,Ρομπινσον,Τζειμς ειναι απλα για να δενουν τα κορδονια του Νικοπολιδη τωρα που μεγαλωσε)και της κακης παραδοσης σε τελικες φασεις(η Αγγλια μετρα μονο ενα Μουντιαλ το μακρινο 1966 και κανενα Euro)δυσκλευουν το εργο του συμπαθους Καπελο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tromboukh stamata na kaneis sxolia san anonymos, se pirame prefa... Pragmatika den pisteua oti ena arthro mou gia tin korufaia podosfairikh diorganosh tha mporouse na sundethei me ton PAOK. Oso zw mathainw...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Διαβαζοντας τον προπαγανδιστικο λογο του ανθρωπου που επιμελειται το αρθρο για την τακτικη διαπιστωσα οτι υπεπεσε(θελημενα η μη)σε καποια λαθη οσον αφορα την τακτικη και την φιλοσφια του για το ποδοσφαιρο.
    Ξεκινωντας λοιπον απο τα πολυ βασικα στοιχεια της τακτικης,ο συγκεκριμενος κυριος αγνοει επιδεικτικα τα δυο απο τα τρια κομματα της και αναφερεται μονο στην γενικη τακτικη χρησιμοποιοντας πομπωδης εκφρασεις σαν αλλος δημαγωγος του προπονητικου ποδοσφαιρκου κοσμου.Συνεχιζοντας την "ρητορια" του ο συγκεκριμενος ανθρωπος εκθειαζει μονο ενα κομματι της γενικης τακτικης,την αμυντικη τακτικη συμπεριφορα.Δεν γνωριζω αν εξυπηρετει συμφεροντα καποιων ομαδων που παιζουν το λεγομενο "τσουκου τσουκου μπαλ" η απλα η ποδοσφαιρκη του ενδεια αγγιζει τα επιπεδα ΠΑΟΚΤΣΗ φιλαθλου.Με περισσειο θρασος και με βερμπαλιστικη φλυαρία λοιπον προσπαθουν καποιοι να αποδειξουν οτι το 80% των ομαδων παιζουν το ποδοσφαιρικο συστημα(και οχι τακτικη),το οποιο τελειοποιησε πρωτος ο κυριος Νερεο Ροκκο και εφαρμοσε στην Ευρωπη,που αποκαλειται Κατενατσιο.Καποιοι αλλοι τωρα με μια πιο μετριοπαθη σταση απεναντυ στο αμυντικο ποδοσφαιρο προσπαθουν να αποπροσανατολισουν το φιλοθεαμον κοινο λαικιζοντας.Χρησιμοποιουν "ξυλινη" γλωσσα και προσπαθουν να φερουν την κουβεντα στην ατομικη τακτικη.Δηλαδη μιλουν για παικτες εγνωσμενης αξιας με απαξιωτικους χαρακτηρισμους,θελοντας με αυτον τον τροπο να προστατευσουν τον θιασωτη του αντιπαθητικου ποδοσφαιρου.Οταν ο κυριος Σερ Αλφ Ραμσευ κατακτουσε το Παγκοσμιο Κυπελλο το 1966 με συστημα 4-3-3 δεν φανταζοταν οτι η ομαδα που ειχε δημιουργησει ο ιδιος και αποτελουσε ομαδα κοσμημα για το Διεθνες ποδοσφαιρικο στερεωμα οτι θα γινοταν ενα αμυντικογενες συνολο το οποιο το προπονει καποιος Δον.Χωρις να θελω να μακρυγορησω καποιοι κυριοι πρεπει να κατανοησουν τις γνωσεις τις οποιες εχουν και να μην προσπαθουν να μπουν σε χωραφια τα οποια ειναι δυσβατα για αυτους,στο κατω κατω ομαδες οπως ειναι ο Πελοπας Πελοπιου η ο Πλατανιας αποτελουν μια καλη αρχη για να κανουν την κριτικη τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποτέ δεν αρνηθήκαμε καμία κριτική και καμία υπόδειξη, με στόχο να μας κάνει καλύτερους. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε το blog. Με την ίδια ταπεινότητα που δέχομαι την κριτική, όμως, οφείλω να τονίσω και μια σημαντική παγίδα. Ακόμα πιο επικίνδυνο απ' το να μπαίνουμε εμείς σε δύσβατα χωράφια, είναι να μπαίνει η λογική του συνδικαλισμού στο χώρο του ποδοσφαίρου. Ο ξύλινος λόγος και η στείρα άρνηση μπορεί να έχει θέση σε γενικές συνελεύσεις και πολιτικές συγκεντρώσεις, όχι όμως και στο ΠΙΤΣΑ ΜΠΥΡΑ ΜΠΑΛΑ...

    Σεμνάαα.... και ταπεινά

    ΑπάντησηΔιαγραφή